Morituri te salutant

De spreuk raakte me. Ze katapulteerde me naar de arena’s van het oude Rome, waar gladiatoren vochten voor hun leven. Letterlijk. De dood hing daar tastbaar in de lucht. Een misstap kon het einde betekenen. En toch stonden ze daar, recht, vastberaden, met stalen blik.

Of hadden ze, net als de Stoïcijnen, de dood aanvaard als iets wat buiten hun macht lag?

Misschien juist omdat de dood zo dichtbij was, leefden ze intenser. Elke ademhaling, elke seconde kon de laatste zijn. Die nakende dood was misschien geen vloek, maar een katalysator. Een scherpe herinnering om het moment ten volle te leven.

Stoïcijnen als Marcus Aurelius en Seneca leerden ons: “Memento Mori” — Gedenk te sterven.

Niet als een morbide mantra, maar als een gids.

Een herinnering dat we weinig controle hebben over de duur van ons leven, maar wél over de manier waarop we die invullen.

Vandaag is de dood minder zichtbaar. We verstoppen ze achter ziekenhuisdeuren, kisten met bloemen, stille rituelen. We praten er zelden over.

Maar net daardoor vergeten we soms te leven.

We denken dat we tijd hebben.

We schuiven dromen vooruit.

We stellen gesprekken uit.

We slikken woorden in.

We wachten op het perfecte moment.

Maar stel dat vandaag de arena is?

Dat de zandkorrels van onze tijdsglas sneller vallen dan we denken?

Niet om roem na te jagen zoals gladiatoren misschien deden,

maar om ons eigen leven de moeite waard te maken.

De Stoïcijnen hebben geen angst voor de dood,

omdat ze weten dat de dood hen nooit kan beroven van een goed geleefd leven.

Een leven volgens hun waarden.

Volgens hun innerlijke architect.

En jij?

Wat zou jij doen als je wist dat vandaag je laatste strijd kon zijn?